vrij. 18 sept. 2009
Pech. In het blauwe busje is ’s ochtends geen beweging te krijgen. Een paar startkabels en een technische vrouw doen wonderen. In no time knalt en sputtert het busje als vertrouwd richting de camping in Velsen. Opnieuw pech. Het avondmaal is zoek. Totaal verliefd op de VW-busjes liet de nieuwe ploeg bij de wisseling van de wacht – tijdens een tussenstop op station Zaandam – drie volle boodschappentassen op het perron staan. Een Italiaan van de dichtstbijzijnde pizzeria blijkt onze redder in nood en met volle magen en een extra dekbed tegen de koude nacht– met dank aan onze coördinator Saskia – duiken we het bed in. Pech. Een van de nieuwkomers is een handdoek vergeten. Die warme douche lonkt. Het water stroomt minutenlang. Ze droogt zich af met een washandje. Behelpen. Maar ach, we vragen tenslotte aandacht voor het terugdringen van moedersterfte in ontwikkelingslanden. En die zwangere vrouwen hebben vaak niet eens schoon stromend water, laat staan een zachte grote handdoek, tassen vol eten of een busje met of zonder startkabel waarmee ze binnen een uur in een ziekenhuis kunnen zijn voor controle van de zwangerschap of om veilig te bevallen. Een ‘ver van je bedshow’ als je gezellig op een camping zit. Wereldmoeders. Voor mij kwam het iets dichterbij toen ik, samen met collega Hilde Postma, voor de estaproductie Wereldmoeders (dec 2008) bekende Nederlandse vrouwen interviewde over het bewust kiezen voor kinderen met de partner van hun dromen, de zwangerschap, de bevalling, het vrouw- en moeder-zijn. Kim van Kooten, Sanne Wallis de Vries, Beertje van Beers, alledrie waren ze in Afrika waarschijnlijk in het kraambed gestorven. Ik trek het dekbed nog iets hoger op en denk: ik misschien ook. Op stuitbevallingen zijn ze duizenden kilometers verderop ook niet berekend.
Ingrid Spelt  |
